Voor alle fans duidelijkheid

WWW.KEKLOG.NL is het kekke weitje, waar ik nu over koetjes en kalfjes klets en af en toe eens een oud koetje uit de sloot haal…
Er is genoeg ruimte om mee te grazen !

De balk staat er, zoals U waarschijnlijk niet ontgaan was. En ik vind ‘m Niet Kek.
Ik ben ook zéker niet van plan meer te gaan betalen voor een ‘gratis’ web-log dan voor een eigen domein, dus…

Gaat U mee naar kekkere weiden ?

Iedereen had Groot Medelijden met Baby, omdat hij geen zoetigheid mocht.
‘Niet één Lange Vinger ?!! Daar krijgt hij heus niets van !,’ vergezeld van de ik-ben-ook-moeder-slash-vader-hoor-blik, kreeg ik vaak naar mijn hoofd geslingerd.
Rijstwafeltjes kreeg ‘ie, iets dat ineens niemand bleek te lusten, behalve Baby en de mama. Alhoewel hij er gekker op was dan ik.

Vlak voor Baby’s eerste verjaardag, werd hij voor het eerst verkouden. De mama besloot dat het nú dan tijd was voor z’n eerste Lange Vinger. Hij heeft twee hapjes gehad en dat was dat. Zó ziek.

Nadat Baby officieel Dreumes was, bleef ‘ie lekker rijstwafeltjes knabbelen.
Die mèt honing, dat vond men al wat minder zielig. Maar ineens kregen we overal snoepjes aangeboden. Hij had net een paar tanden !

De ik-ben-ook-moeder-slash-vader-hoor-blik werd verruild voor de wat-ben-jij-een-strenge-moeder-zeg-blik.

Continue reading →

Ik hield altijd al van kindjes. Alle soorten en maten.
Toch had ik nooit verder gedacht dan mijn ene kindje. Zij hoorde bij mij en ooit zouden we ons gezamenlijke avontuur aangaan. Hoe dan ook.
Maar zij was dus een hij en ik was dus heel bang dat het niet goed zou gaan met hem.

Al vroeg in de zwangerschap verloor ik veel bloed en bleek dat het niet helemaal goed zat. ‘Rustig aan doen en afwachten’ was het ‘advies’ dat ik kreeg.
En ik kreeg een paar extra echo’s om te kijken of ‘ie ‘t nog deed.
De verloskundige vertelde ons na de derde echo hoe, in het gunstigste geval, ik waarschijnlijk de laatste paar maanden in het ziekenhuis zou moeten verblijven, alwaar de baby met een keizersnede gehaald zou worden, wanneer hij levensvatbaar zou zijn. Meteen besefte ik, dat ik nog nooit eerder in mijn leven ècht bang was geweest.

De dagen kropen voorbij, elke dag was er één en voor elke dag die we samen mochten meemaken, was ik dankbaar. Het was niet het avontuur wat ik in m’n hoofd had, maar ik probeerde er het beste van te maken. Ik las voor, zong, vertelde en aaide. Bij elk druppeltje bloed, en het waren er zoveel, moedigde ik mijn schatttie aan, door m’n tranen heen. Ik heb alleen die eerste paar weken al meer gebeden dan een Islamiet in z’n hele leven.

En het wonder geschiedde…
In het ziekenhuis in Heemstede, op een prachtige zomerdag in augustus, vertoonde mijn kanjer zijn kunstjes op het scherm, terwijl mij werd meegedeeld dat alles goed was. Alles. Baby, placenta, àlles.
Alles.
Goed.

Het woordje blij kon nog niet in de schaduw staan van wat ik toen voelde…

WORDT VERVOLGD.

Het eerste weekend van Peuter’s vakantie, eindelijk zon, na vanmorgen kletsnat te zijn geregend op de terugweg van het overdekte zwembad… òp naar de speeltuin !
Of, zoals Peuter vond, het prètpark !

Peuter bleek ineens een enorme durfal en wou overal op en af en in. Zèlfs in het vliegtuig ! Hij had het ‘vliegen’ snel onder de knie en vloog, met een heel serieus gezicht, op en neer en op en neer.

Het aller-aller-àllergaafst vond ‘ie de Echte Trein, waar ‘ie dan ook, zonder twijfel, direct een ritje in wou maken ! Hij vroeg niet eens of mama mee ging ! Even het kaartje laten knippen, even zwaaien… en daar ging Peuter, de tunnel door.
Hij vond het allemaal reuze spannend, maar toch echt tè gaaf om niet te doen. Sterker nog, hij wou meteen nog een keertje ! Met nèt zo’n serieus gezichtje als de eerste keer.

Toen was er patat mèt. En niet met olijvonaise of yogonaise, zoals thuis, maar met Echte Mayonaise ! Dat was natuurlijk ook Smullen !!! Ondertussen keek ‘ie z’n ogen uit naar alle andere, spelende kindjes en zat hij te bedenken waar ‘ie straks nou weer op of af of in zou gaan…

Nadat we de familieschommel, wip-wap, en zo’n beetje elke glijbaan die er stond, hadden gehad, durfde Peuter zelfs in het ‘reuzenrad’. Ook dit was Reuze Spannend, maar hij genoot er van !

Als laatste gingen we nog even over de hobbelbruggen en nog één laatste keer van de glijbanen en toen was het tijd om naar huis te gaan.

Hij gierde van de pret toen ‘ie over de mat liep, waar waterstralen uit omhoog spoten, zat non-stop met een Big Smile op de familieschommel en blééf maar lachen bij de ‘draai-glijbaan’, maar zodra we in de auto zaten, zei ‘ie : ‘Ik vind de trein altijd het allerleukste !’

‘Altijd, mama.’

In navolging op Julia’s 1oo% Naomi, is dit :
95% Lief.
5% Stout.

Oftewel 1oo% Peuter !

*Made with Julia’s Silver Doodle Frame and some elements I found@DigitaalScrappen.nl

Laat die regen maar vallen, wij picknicken gewoon binnen ! In pyama, op een strandlaken, met een bakje meloensalade*. De kunst is om zoveel mogelijk Hele Grote Stukken in je mond te stoppen, zonder te knoeien ! En de winnaar… kreeg een bellenblaas !

*er záten 4 verschillende meloensoorten in, maar tegen de tijd dat ik de camera erbij pakte, was het duidelijk dat Peuter de groene het Minst Superlekker vond.

en jij, je loopt, of liever je zweeft er tussen als tussen het schip en de wal…*

Wakker worden met op de achtergrond Here comes the sun. Op het bed een dienblad met verse, nog warme croissantjes en jus d’orange. De zon die door de gordijnen schijnt. Midden in de nacht pannenkoeken bakken, met de cd-speler op repeat. Sweet Jane. Hele nachten feesten en tegen de tijd dat zelfs de laatste kroeg sluit, de Pigalle in duiken voor een ontbijtje. Onze laatste gulden in de jukebox om nog één keer helemaal uit ons pannetje te gaan op Una Paloma Blanca. Ik, die ‘s ochtends vroeg met gitaar, huisgenote en camera je in avondjurk kwam toezingen in de Albert Heyn, omdat ik dàcht dat het je laatste werkdag was. Rock’n'roll Suicide. Ik was een week te vroeg en je baas zag er de humor niet van in. Jij wel.

Muziek maken.
Luisteren.
Wonderland.

Dit zijn slechts een paar herinneringen, waar ik je dankbaar voor ben.

Continue reading →

De eerste ochtend in het Paradijs,
voorbeeldige vrouwen in de wolken,
vriendinnen, met de muziek mee,
niks om aan te trekken- een schitterend gebrek.

Maar echte dames lunchen niet.
Het Hemelse gerecht is
de geheime kracht
van Kleuren.

Het hek is van de dam. Eerst WOW, nu een stapelgedicht. What’s next ?

Bij de bieb kocht ik een hele grote, mooie doos, met daarin een boekje en een casettebandje. Winnie de Poeh en Teigetje.

Peuter installeert zich in z’n stoeltje en geniet. Mama fliepst er op los. Als het verhaaltje is afgelopen, komt er nog een vrolijk liedje en de laatste bladzijde van het boekje is nog een kleurplaat ook !

En dat voor vijftig cent.